Yoldaşlara                                                                                                                                          Doğa Şahin  

Bir romanın adı değildi sadece bitmeyen kavga
Yaşamın en büyük sıfatıydı onlar için.
Yoldaşlıktı bu
Ve dünyadaki hiçbir alfabe
Onun yarattığı bağı anlatmaya yetmiyordu.

Dostun bir selamıyla yüzümüz gülerken
Yine onunla aynı yolda yürümekti yüreğimizi büyüten.
Barikatlarda umudu için dövüşen
Kavgasına dört elle sarılmış olanların gerçekliğidir bu
İçinde yürekler dolusu sevdayı gizleyen.
Birlikte acıya gülebilmekti bazen
Ya da tuzlu gözyaşını silebilmek…
Yıldız Yumruğu bir an indirmeden başının üzerinden
Yine aynı ellerle tutmaktı yoldaşını düşerken.

Vurulacak olan her darbeye göğüs germek onlar için,
Ve umut;
Birlikte yaktıkları ateşin durmadan büyüyen aydınlığıydı.
Kimileri güneşe bakamazken
Onlar yalın ayak,
Üzerinde yürüyecekleri alevlere aldırmadan
Almaya gidiyorlardı gökyüzünün dev kızıllığından.

Kavganın bitmeyen türkülerini söylemekti yoldaşlık.
Dost sofrasında bahane olan çayı yudumlarken
Aynı bardaktan içmekti umudu bazen.
Yoldaşına doğrultulmuş namlunun önüne durup
Etten duvar olabilmek,
El değmemiş saflığıyla sevebilmekti.
Yoldaşlık, çıkarsız sevmenin ortak dilde ifadesiydi.